Het is december en het lijkt lente
paarden grazen het nog groene gras
en blootsvoets smook ik op het dak
trekvogels wenden hun rompen
onder stijgende maan
staren haviken verward
dit was de tijd van sneeuw en storm
sombert het in m’n hoofd
bij geopend raam.
Wie gelooft in de Grote Garnaal
die in de fabrieken huist
zal om half vijf opstaan
en werken van zes tot vier
ook als hij uit Emmen komt
of van elders – dat dondert niet
want de Garnaal brengt geld
in de la van moeder de vrouw
en wet noch bezwaar
verhindert het gezwoeg
voor God, Garnaal en kroeg.
En nog dragen bomen blad
maar niet voor iedereen
niet meer voor hem, hoogwerker
die in een ambulance stierf
op twaalf meter hoogte
beschouwde hij landschappen
zoog hij wolk en luchten op
en veegde de hemel
als zovele werkers ongezien
een van die anoniemen
die dagelijks zweten
- dan is er de dood.
Uit China, de volksdictatuur
bereiken ons te Emmen
twintig jaar ná de Muur
het ‘China Festival of Lights’
YangYo de reuzenpanda
en asielzoekers, die
als de krant niet liegt
vechten voor hun plaats
in de rij voor dierentuin
of, wat natuurlijk ook kan
voor vlucht naar daar
waar dictators vielen.
Het is nacht en november
de maan vol demonen
bomen huilen zich kaal
en daar in de straten
sluipt dat wat men vreest
via beeldbuizen binnen
in harten en geest
zal kilte of warmte
zich voeden en groeien
in wachten op lente
wanneer de stemmen
lang en geslepen zijn.
Alles goed en wel
een kunstwerk
ook al is het zeven
en tien ton zwaar
en meet het tien
en zeven meters
is en blijft kunst
zondermeer
maar… een giraf
bij Klazienaveen
kan reisleiders
kopzorgen baren
hoe? zo – ik citeer:
‘Opstapplaatsen:
Klazienaveen (Praxis)
Emmen (Giraf)’
volgens Lanting Reizen BV.
Na alle deernisberichten
van ziekenhuis en politiek
vieren we met patat-oorlog
en uit mondstromend vet
nieuws dat het Emmer hart
oprecht en fier doet kloppen:
Eethuis-Snackbar Charlie
stijgt van 95 naar 24
in de Cafetaria TOP 100
zwaai de vaandels, sla
de trommels en bestel
salades vol huzaren.
Vroeger, toen oom Dirk
nog geen Dirk S. heette
gaf hij ons, als hij
in Emmen langskwam
blanco blaadjes die we
mochten ondertekenen
hij nam ze mee en zou ze
zorgvuldig bewaren
nu vrezen m’n broers
zussen en ik wat precies
we nog van ome Dirk
te verwachten hebben
wordt het gaarkeuken
deurwaarder, deportatie
of – niets is onmogelijk
met hem de schandpaal in?
Terwijl onverlaten in Emmen
roeiboten ontvreemden of
op hoge snelheid met speed
door het centrum scheuren
tel ik het rijzen van de maan
en het sterven van de zon
op de asfaltplak naar werk
waar het bij bomen regent
als het overal droog is
en verkeer uit collega’s bestaat.
We wisten het wel
achter de branden
die Emmen veranderen
gloort vooruitgang
fakkel al het oude af
vermoord je verleden
en uit de ashopen
zal niets blijvends herrijzen
gelukkig maar:
sloop is geld
en tegen de tijd dat –
zijn alle Nero’s vertrokken.
